
Да сака да го преврти часовникот, за ноќта со вас да не заврши.
За вас знаеше....
И по бура пешки да дојде.
Пред светот со постапки да нацртa: Да, таа е вистинската.
Да претрча да ве бакне на 2-ри Мај во екот на пивото и скарата.
Да ве гушне толку силно, како да не сака никогаш да ве испушти од прегратката.
Да сака на челото да ви напише: Таа е само моја.
Да ви подари златен прстен, не плашејќи се дека ќе го сфатите тоа како ветување.
Од другата страна на светот да донесе торба полна со вашите омилени чоколади.
Во сред кавга да ви каже „имаш среќа што си толку убава“ и се да тргне во поинаква насока.
Со љубов да ви зготви, без разлика што најголемиот специјалитет кој го знае се јајца и виршли.
Да има огромна почит кон вашите родители.
Да сака да го преврти часовникот, за ноќта со вас да не заврши.
Да се буди со мислата да ви посака „добро утро“.
Да ви ја даде неговата јакна, кога тој се смрзнува.
Да биде помалку љубоморен, затоа што сигурно сите ја сакаат неговата „најдобра“.
Да верува во вистинска љубов и да го болат вашите зборови.
Да ви подари орхидеја, рипчиња и картичка со посвета.
Да плаче за вас и да сака да го запомни вашиот можеби последен миг.
NotForMen препорака: Момчето со сонце во очите
Токму заради сите овие негови дела знаете дека бевте и останавте неговата ахилова пета, неговата љубена која знаеше да ја чува како капка на дланка.
Но како сега да се задоволите со нешто помалку, како да прифатите дека ваквите мажи се ендемски вид, кога еден таков веќе ве будеше со милувања во косата?
Дали понекогаш е потребно да се даде втора шанса? Дали можеби годините ни ја носат мудроста која е потребна оваа врска да опстане овој пат? Или најдобро е да ги замрзнеме овие мигови како добри спомени од младоста?
.gif)






















.gif)
























