
Очите имаа чуден сјај, како штотуку да ги избришала солзите од нив, а таа не бараше ниту утеха, ниту помош, ниту подадена рака.
Беше два часот по полноќ, таа чекореше сама по темниот мост, а единствен придружник и беше звукот од пенливите бранови на реката.
Од време навреме ќе се чуеше зарипнато завивање на некое локално куче или под мостот во темнината ќе блеснеа очите на некој бездомник, се друго беше исто... Речиси стандардниот изглед на секоја наредна ноќ, темнина, по некоја залутана ѕвезда, српеста месечина и залутани звуци некаде далеку во ноќта.
Чекореше еднолично...
Можеби друга девојка ќе трепереше во оваа околина, но оваа девојка само смирено чекореше во еден монотон сплет на чекори. Секој еден како одмерен, ист на претходниот во низа на идилична хармонија и со повторливи потези.
Говорот на очите
И, ако погледот го тргнете од нејзините чевли и започнете да го кревате нагоре, ќе видите жена на чија фигура многумина би и позавиделе, но и скаменето лице, безизразно, ладно, замислено. Нејзиното тело беше тука, но нејзините мисли лутаа во темните води на реката.
Очите имаа чуден сјај, како штотуку да ги избришала солзите од нив, а таа не бараше ниту утеха, ниту помош, ниту подадена рака. Само тонеше со погледот во реката и чекореше во една монотона низа.
Отпорна на се
До неа не допираше ништо, ниту лаежот на бесните кучиња, ниту скриените погледи и намери на лукавиот бездомник, ниту свирежот на возилата. Таа беше сама во својот свет. Болката и беше единствениот сопатник оваа ноќ.
Тоа беше единственото објаснување! Дека ја боли срцето, а неподносливата болка ја скамени нејзината душа, ја направи уште една бесчувствителна жена во овој град.
Некогаш таа имаше срце, но денес на тоа место има само празнина. Некогаш знаеше и да сака и да плаче и да моли и да простува и да се жртвува.
Осуденик, но и судија
Денес, повеќе ништо не допира до неа. Таа се претвори во прекрасна камена кукла, беше отпорна на болка, тага, страв. Некој од неа направи челик, а сега таа како студена одмазда ќе го стори истото со срцата на редица други мажи.
И до кога ќе трае оваа сурова казна на невини срце? Можеби се додека сите се претвориме во машини, студени и без чувства? Отпорни на болка, но и отпорни на љубов...?
.gif)






















.gif)
























