
. Девојката која некогаш кршеше машки срца без да помисли за извини, сега како дете неутешно плачеше по партнерот.
Никогаш не беше нешто посебно амбициозна или ѕвезда во друштвото, но секогаш беше ведра и комуникативна, расположена за кафе со пријателките во секое време, па и за добар ноќен помин.
Но после таа врска како целосно да се промени. Девојката која некогаш кршеше машки срца без да помисли за извини, сега како дете неутешно плачеше по партнерот кој ги одбележа последните две години од нејзиниот живот.
Крајот на врската
Имаа заеднички мигови, креираа спомени, делеа љубов, но тој одлучи да стави крај на оваа врска. Причините никој не ги дозна, тој велеше дека едноставно дошло крај на љубовта, дека животот е пред него и се уште има малку проживеано за да остане засекогаш со една жена.
Како и да е, таа остана сама. На почетокот на нејзиното лице не можеше да се забележи новонастанатата празнина, таа излегуваше и се трудеше да не размислува на тоа, но како поминуваше времето а одлуката стана конечна како да потона во своите лажни надежи и илузија дека еден ден повторно ќе бидат заедно.
Потоната во лажната надеж
Постојано се трудеше на било каков начин да биде во контакт со него. Ја болеше кога слушаше за неговите нови девојки, но глумеше дека е негова другарка се со надеж дека повторно ќе бидат заедно.
Во другите мажи го бараше него, но ниту еден од нив не беше доволно маженствен, доволно силен или немаше доволно светли очи како тој.
Се претвори дури и во негова девојка на повик, а ако тој и се јавеше еднаш во месецот таа секогаш беше подготвена да ја прифати неговата секс покана.
Другарките, семејството, се беше помалку важно од него. Го посакуваше кога ќе станеше од спиење и легнуваше со помислата на него. Соништата и беа единственото прибежиште од болката.
Копнееше по него
Тој беше причина и мотив на нејзиниот ден. Факултетот го остави на страна, плаќаше запишување и полагање на предмети иако не учеше ништо за истите, ретко излегуваше бидејќи немаше средства, а да побара работа не и доаѓаше ниту на крај памет, а другарките не пројавуваше желба да им се јави и да ги види.
Од ден на ден се повеќе тонеше во својата самотија и очај, копнеејќи по оној кој и го скрши срцето, немоќна да продолжи понатаму, да се исправи и покрај болката, да престане да вегетира и конечно да започне да живее повторно!
Зар за тоа нашите мајки ни го посветија животот, сет тој труд, пожртвуваност и љубов, за да не гледаат несреќни поради некој тотален странец и да им се крши срцето од болка? Ако не заради сама себе, исправи се заради својата мајка, девојко!
.gif)






















.gif)
























