
Нежната Татјана се бореше во името на љубовта, но Онегин не можеше да каже стоп за авантуристичкиот живот и да крене бело знаме пред невината љубов на оваа жена
Искрата на страста ја почувствува таа, но не можете да ја обвините дека не ја разоткри душата и дека не ги разголи своите емоции како некои од денешните плашливи/ срамежливи девојки... Нежната Татјана се бореше во името на љубовта, но немирниот и меланхоличен Онегин не можеше да каже стоп за авантуристичкиот живот и да крене бело знаме пред невината љубов на оваа преубава жена. Години подоцна кога ја виде во туѓи прегратки посака да биде негова, тој миг и секој нареден ден до крајот на неговиот живот... Но тогаш веќе беше доцна, таа припаѓаше на друг, можеби душата се уште се двоумеше, но телото и умот го знаеја нејзиното место!
Испуштените возови не се враќаат! Зошто ова мажите се уште го немаат сфатено - од времето на Пушкин(романот од 1831 година), многу пред тоа, па и потоа, тие се уште оставаат на силата на приликите или пак на надежта дека жената ќе чека тие да се одлучат искрено да и се предадат и да ја љубат. Зошто многу често тоа го сфаќаат предоцна? Дали затоа што со годините сфатиле дека таа е најдоброто што можат да го имаат или пак туѓата прегратка врз нејзините раменици е ладен туш кои ги потсетува за изгубеното?
Како и да е, жешки се солзите на жената чија љубов е невозвратена. Не е страшно што таа љубела. Страшно е што била љубена, а никогаш не го дознала тоа или го дознала многу подоцна кога нејзиниот живот свртел по сосема друг свијок, а во нејзиниот кревет се буди маж кој го избрала за најсоодветен кога веќе не може да го има љубениот свој. И некои одлуки не можат да бидат повлечени! Нејзината болка ќе биде голема, но таа ќе научи да живее со неа и ќе се помири со својот животен избор.
Но неговата болка, страдање и каење за испуштената прилика и прокоцканата животна шанса ќе бидат многу поголеми затоа што зависеле токму од него, зависеле токму од неговото неискажано, несторено, пропуштено време за вистинска љубов.
Не дека некој маж ќе го признае ова искрено и отворено, но длабоко во себе кога се сами доцна во ноќта и тие се нежни и кршливи. Болката на Онегин беше толку голема што тој дури и не го почувствува студот од - 40 степени во ледениот Санкт Петербург.
Беше тоа еднаш во времето, а ќе биде и повторно...
.gif)






















.gif)























