NotForMen

Помина веќе некое време откако ја прекинавте врската со него, но се уште ве стега обрачот на спомените толку цврсто околу вратот што на моменти не можете да дојдете до здив. Имавте преголеми чувства кон него и тој беше љубовта на вашиот живот, но сега останавте сами во канџите на својот очај, тага и осаменост. Но запомнете, само кукавиците се убиваат од љубов!

Не знаете како да раскрстите со минатото и да исфрлите се што чувате во себе. На моменти помислувате да се качите не врвот на Водно да викнете на сет глас се со цел повторно да дишете слободно, а сите неискажани зборови и потиснати чувства да ги пратите во неповрат.

Еве еден убав начин да го постигнете истиот ефект, а никој околу вас да не се прашува дали нешто не е во ред со вас.

Напишете писмо до вашиот поранешен партнер и во него преточете ги сите чувства во зборови. Откако ќе го направите тоа ќе си симнете камен од душата. Ако сте доволно храбри и сакате тој да знае како се чувствувате дадете му го тоа писмо, а ако не само застанете на Камениот или било кој друг мост над реката Вардар и дозволете брановите да ја однесат вашата приказна, а со тоа и вашата тага.

Писмо до мојот „Непреболен“

Драг, X

Знам дека одлуката што ја донесовме беше единствената исправна со оглед на неподносливата ситуација во нашата врска, во која не одведоа преголемата љубов, болната љубомора, па дури во еден миг постанавме опсесија еден на друг.

Свесна сум дека сторивме се за да ги усогласиме нашите карактери, но тоа е... Водата и маслото не се мешаат. Премногу сме различни за да живееме во еден наш заеднички свет.

Те сакав премногу, се уште те сакам и не можам против тоа. Секое утро ми недостасува твојата прегратка, а секоја ноќ твојот мил глас за слатко да сонувам. И токму кога ќе почнам да тонам во болните спомени за минатите среќни времиња и ме напаѓа неподносливо чувство на носталгија веднаш се трудам да помислам на сите кавги, солзи и ноќи минати во болка.

Си кажавме премногу остри зборови кои и денес ме режат, но ми фалиш. Сакам да го знаеш само тоа. Сакам да знаеш дека си единствениот што го сакав така искрено, кој ги побудалуваше пеперутките во мојот стомак и за кој имам сторено повеќе отколку за било кој друг човек на планетава.

Има нови ликови во мојата животна приказна, но сите толку бледи, сите толку безначајни.

Уште го паметам мигот кога служев кафе кај твоите баба и дедо и кога твојата мајка горда раскажуваше наоколу за својата убава потенцијална снаа. Со тебе го искусив најубавото, но и најлошото што животот ми го дарил до сега. Кога бев со тебе не ми беше никој друг потребен за да бидам среќна, се смеев едноставно затоа што те гледам, но и за прв пат во мојот живот викав на цел глас, си ја кубев косата како никогаш до тој миг и неутешно плачев сама во ноќите.

Секој ден се трудам да не мислам на тебе и да продолжам понатаму, но чувствувавам дека нема да успеам во тоа потиснувајќи го своите чувства.

Сакам да ти се извинам за сите лоши зборови кажани на крајот, сакам да знаеш дека ти простувам што се обиде да ме скршиш како личност и сакам никогаш да не заборавиш дека вистински те сакав... А сега морам, сега морам да продолжам понатаму и да го најдам патот во својот живот.

Чувствувам дека никогаш повеќе нема да сакам некого како што те сакав тебе, но знам и дека никогаш нема да ме боли толку силно, како што ме болеше кога бев со тебе. Те оставам сега со најубави желби... биди среќен во животот, остани единствен како што знаеш само ти!

Поздрав,

Твојата, Y