Од тој момент земјата стана претесна за сите нас поради фактот дека ја делиме со него и дека во секој момент можеме да го сретнеме на улица.
Се работи за години...години поминати во депресија, тага и слабост за одново соочување со реалноста. На сите дома ни беше тешко, дури и комшиите не сожалуваа, но сите успеаја да продолжат понатаму. Јас некако бев најпогодена во случајот, не поради тоа што бев директно инволвирана во него, туку поради вината што ја носев на душа.
Повторно се будам со насмевка и се тегнам со сласт во постелата велејќи си дека ова ќе биде уште еден прекрасен ден, знам да седнам во ресторан и да си дозволам вкусен оброк и чаша вино, кафето помеѓу гужвата на кеј повеќе не ми е одвратно, но лузната си останува лузна.
Бев излезена со сестра ми Наталија, (Вистинските имиња на ликовите се променети)разлика сме само две години и практично сме неразделни. Штотуку наполнив 20 години и главна окупација ми беше ноќниот живот. Паметам дека бевме собрани кај другар ми Никола од маало, лелеее колку испивме. После домашната седенка се упативме во La Fabrique (поранешно МНТ).
Гужва, мирис на испотени мишки, чад од цигари до онесвестување. Вотката си го направи своето и јас пола вечер ја поминав седната на едно ѕитче и врска немав каде ми е друштвото. Чекав, чекав, чекав никој не дојде да ме побара. Ако станев, ќе се струполев на земја, затоа си останав на местото бидејќи знаев дека сестра ми кога тогаш ќе се сети на мене.
До мене седна еден постар дечко, почна нешто да ми збори, но јас ништо не успеав да го слушнам. Ми се доближи до уво, ми кажа дека се вика Саше и се понуди да ме изнесе надвор на воздух. Без размислување станав и појдов со него бидејќи повраќаницата речиси ми стаса до грло. Ме скри меѓу паркираните автомобили, ме фати за чело и ми рече: „Слободно повраќај, никој не те гледа!" Кое олеснување, погледот ми се разбистри, но не сакав да се вратам внатре. Го замолив да остане со мене...се потпревме на еден автомобил, близу до влезот на дискотеката и ја чекавме сестра ми да излезе...
...излегувавме само две недели, а тој веќе им прирасна за срце на моите. Јас се плашев дека ќе се бунат поради возраста, беше 7 години постар од мене, но не можеа да останат рамнодушни на неговиот тежок живот. Уште кога бил на мои години, неговите родители заминале да работат во Австралија. Тој останал да живее со баба му, која починала после две години. На 23 години останал потполно сам, неколку пати одел кај неговите, но попусто...не можел и не го сакал тамошниот живот. Работел се и сешто за да преживее бидејќи во прво време родителите слабо му праќале пари.
Татко ми, екстремно сожаливо суштество, а мајка ми, поим за филантроп, му предложија да се всели кај нас (тогаш веќе идевме две години). Татко ми му најде, да речеме, посигурна работа во кладилница, а мајка ми не сакаше да го остави сам да се пере и да готви. И така чудовиштето влезе во мојот дом, а јас, наместо да гледам школото, почнав да си ја планирам нашата свадба. Ах, колку бевме наивни!!!
Првото обработување почна додека правевме скара во двор. Почна да кажува како неговите не викаат во Австралија за да започнеме фамилијарен бизнис. Ни тој не беше сигурен за што точно станува збор, заклучокот се сведе на тоа дека треба да се замине таму за да видиме како стојат работите, а редно време беше и да го запознам идниот свекор и свекрва.
ПРОДОЛЖУВА...
На страните на 6-от број на женското списание Unique што можете да го купите на било која трафика во земјата.
